Nietrzymanie moczu to temat, o którym mówi się zbyt rzadko — głównie z powodu wstydu i przekonania, że „tak po prostu jest po porodzie” albo „to normalne w pewnym wieku”. Tymczasem to schorzenie medyczne, które można skutecznie leczyć. Im wcześniej pacjentka zgłosi się do specjalisty, tym lepsze efekty.

Skąd się bierze nietrzymanie moczu?

Pęcherz moczowy i cewka są utrzymywane w prawidłowej pozycji przez mięśnie dna miednicy. Kiedy te mięśnie tracą napięcie lub zostają uszkodzone, mechanizm trzymania moczu przestaje działać sprawnie. Najczęstsze przyczyny to:

• porody (zwłaszcza porody dużych dzieci, kilkukrotne porody siłami natury, ciężkie porody instrumentalne),
• menopauza i związane z nią zmiany hormonalne (niedobór estrogenów osłabia tkanki w obrębie miednicy),
• przewlekłe zwiększenie ciśnienia w jamie brzusznej (otyłość, przewlekły kaszel, zaparcia, dźwiganie),
• zabiegi w obrębie miednicy mniejszej,
• wady wrodzone tkanki łącznej,
• niektóre choroby neurologiczne.

Rodzaje nietrzymania moczu

Wysiłkowe nietrzymanie moczu

Najczęstsza postać. Mocz wycieka mimowolnie podczas czynności zwiększających ciśnienie w jamie brzusznej — kaszlu, kichania, śmiechu, biegania, podnoszenia ciężarów. Pacjentka nie odczuwa parcia.

Pęcherz nadreaktywny (naglące nietrzymanie moczu)

Pojawia się nagłe, silne parcie na pęcherz, którego trudno opanować — często z mimowolnym wyciekiem przed dotarciem do toalety. Pacjentka oddaje mocz częściej niż zazwyczaj, także w nocy.

Postać mieszana

Połączenie objawów wysiłkowych i naglących — typowe u kobiet w okresie okołomenopauzalnym.

Kiedy warto zgłosić się do uroginekologa?

Nie czekaj, aż problem stanie się poważny. Konsultacja jest wskazana, gdy:

• mocz wycieka choćby okazjonalnie przy kaszlu, kichaniu, śmiechu lub wysiłku,
• odczuwasz nagłe, trudne do opanowania parcia,
• wstajesz w nocy więcej niż raz, aby oddać mocz,
• masz uczucie „wypadania” lub ciężaru w okolicy pochwy,
• problem zaczyna wpływać na Twoje codzienne życie, sen lub aktywność fizyczną,
• obawiasz się dłuższych wyjść z domu z powodu konieczności bycia blisko toalety.

Jak wygląda diagnostyka?

Pierwsza wizyta to przede wszystkim rozmowa: pacjentka opisuje objawy, ich częstotliwość i okoliczności występowania. Następnie wykonywane jest badanie ginekologiczne, ocena dna miednicy i — w razie potrzeby — dodatkowe badania (USG, badanie ogólne moczu, dzienniczek mikcji).

Czy nietrzymanie moczu można wyleczyć?

W większości przypadków — tak, choć metoda leczenia zależy od rodzaju i nasilenia problemu. Możliwości obejmują:

• Trening mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla, fizjoterapia uroginekologiczna).
• Modyfikację stylu życia — redukcję masy ciała, ograniczenie kofeiny, leczenie zaparć.
• Leczenie miejscowe — np. estrogenoterapia dopochwowa po menopauzie.
• Farmakoterapię — szczególnie w pęcherzu nadreaktywnym.
• Leczenie zabiegowe — w wybranych przypadkach wysiłkowego nietrzymania moczu.

Wstyd nie pomaga — pomaga rozmowa z lekarzem

Statystyki pokazują, że nietrzymanie moczu dotyka co trzecią kobietę po 40. roku życia i ponad połowę kobiet po menopauzie. Mimo to większość pacjentek nigdy nie zgłasza problemu lekarzowi. Tymczasem rozmowa z uroginekologiem to pierwszy i najważniejszy krok do odzyskania komfortu życia.

Konsultacja uroginekologiczna

Lek. Jacek Wasilewski ukończył kurs doskonalący „Uroginekologia dla praktyków”, obejmujący diagnostykę i leczenie schorzeń dna miednicy. Aby umówić wizytę, zadzwoń: 58 532 82 65.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej. Plan diagnostyki i leczenia nietrzymania moczu zawsze ustala lekarz na podstawie indywidualnej oceny pacjentki.